Terwijl ik dit zit te typen, zweeft de ene na de andere vale gier hier op de thermiek uit het dal langs de bus omhoog. Zodra ik naar buiten piep om een foto te maken, zweven ze echter spontaan weer de andere kant op. Zo slim zijn ze dan ook wel weer. Zitten we weer binnen en vliegt er zo’n apparaat over de bus, wordt het gewoon ineens even half donker.
Indrukwekkend zijn ze zeker. Zagen we de afgelopen dagen vooral de rode wouw (zie boven) overal en nergens op aas azen, nu zitten we vlakbij een rots waar een hele familie vale gieren bivakkeert.
Ze zijn enorm lastig te fotograferen, ook al zijn ze behoorlijk groot. Ik heb niet genoeg bereik en mijn type camera is eigenlijk gemaakt voor dingen die stilzitten. Gelukkig is gewoon rustig kijken eigenlijk nog veel mooier dan een foto.
Waar is Ollie? 
Plaats een reactie