Nadat we de laatste tocht hadden moeten afbreken vanwege Anita’s gezondheid, wilde ik voor dit seizoen nog even in rust afscheid nemen van de Zweedse fjälls. Een rondje Grövelsjön, 40 kilometer over relatief eenvoudig terrein, leek me een prima plan.
Het was prachtig. De herfst begon hier twee weken geleden voorzichtig met het inkleuren van de berken, maar nu beginnen de berken echt goudgeel te worden. Ik stond de eerste nacht op drie meter van een prachtig meertje en de volgende ochtend kwam een rendier zo dichtbij dat ik haar bijna kon aaien.
Uiteraard kreeg ik ook nog een lading noodweer over me heen, maar dat hoort er bij, zo weten we inmiddels. Ook was het bij vlagen aardig fris: de eerste nacht daalde de temperatuur tot 3 graden. Dat is weer even wennen.
Morgen rijden we op ons gemakje verder richting het zuiden en over ongeveer een week zijn we weer in Nederland. We gaan weer muziek maken, werken aan projecten en de ouders van de tweeling zitten te springen om hulp.
Het was een beetje een rommelige zomer, maar we zijn dankbaar voor onze tijd hier. We hadden Zweden (en Noorwegen) al in ons hart gesloten en elk jaar wordt dat gevoel ietsje sterker. En het leuke is: het meeste hebben we nog niet eens gezien.
Waar is Ollie? 
Plaats een reactie