Waar is Ollie?

Rene is een sympathieke Zwitser die een paar jaar geleden z’n boeltje in Zwitserland verkocht en in z’n oude Hymer camper op een oude artisjokken akker neerstreek. Als ik vraag wat hij hier doet, haalt hij z’n schouders op en zegt: “Leben, nur leben”. Hij mag niet bouwen op de voormalige akker, maar zijn twee enthousiaste herdershonden hebben uiteraard een flink hondenhok – dat mag dan weer wel – nodig en daar staat z’n op zonne-energie aangedreven wasmachine dan ook in.

Omdat hij zelf camperaar in hart en nieren is én hij andere camperaars graag een plaatsje en praatje gunt, stelt hij zijn land ter beschikking aan avonturiers op wielen, zoals wij. Rene weet wel raad met het Nederlandse biertje dat koud uit onze koelkast komt. Hij wipt de dop er met z’n aansteker vanaf en zegt: “Nah, das schmeckt mir wirklich gut.”

We lopen een eindje door de buurt, vooral tussen de akkers vol sinaasappelbomen en mandarijnbomen. Dat er bij die teelt de nodige pesticiden en herbiciden worden gebruikt, blijkt wel uit de hekken rondom de percelen en vooral de borden bij het hek: daar staan zo’n beetje alle pictogrammen op die je normaal op een fles schoonmaakmiddel van het agressieve soort tegenkomt.

’s Avonds laten we de honden van Rene nog een beetje achter een stuk hout aan rennen, tekent Anita een olijfboom met aquarelpotloden en drinken we het laatste restje van ons zoete aperitief dat we bij de sterke-dranken-boer hadden gekocht. En we slapen, zoals bijna elke nacht, als rozen.