Waar is Ollie?

We hebben inmiddels een vast rondje dat we vrijwel elke dag even lopen. De route is 5,2 kilometer lang en bevat ook de nodige hoogtemeters. We lopen hem soms de ene kant op en soms de andere kant. Het mooie van zo’n vast rondje is dat je kunt gaan letten op de details. Dan blijkt na drie keer lopen bijvoorbeeld dat als je vanaf punt x naar links kijkt, je uitzicht nog mooier is dan je dacht.

Onze favoriete tijd om te wandelen is tegen zonsondergang. In een heel korte tijd veranderen het licht en de lucht dan spectaculair. Naarmate je dichterbij de evenaar komt, is de zonsondergang korter. En ook anders, merken we. We zien hier kleuren in de lucht die je in Noord-Europa niet ziet. 

De foto’s in deze post werden allemaal binnen dertig minuten vastgelegd. Bij de eerste is er het warme gele licht van de laagstaande zon. Bij de tweede foto is er al geen direct licht van de zon meer op de voorgrond. Het is daar al bijna ‘blue hour’, maar in de lucht zitten nog talloze kleuren.  Bij de laatste foto begint het echt al donker te worden, maar komt er ergens toch nog een gelige gloed vandaan, wat voor dat cinematische licht zorgt.

Overigens zijn deze foto’s slechts lichtjes bewerkt. De reden dat er zowel in de luchten als in de voorgrond zoveel tekening te zien is, ligt aan het feit dat ik tegenwoordig met middenformaat camera’s fotografeer. Die hebben niet alleen een hoge detailweergave, maar kunnen ook beter omgaan met de enorme verschillen in licht en donker. Ik bewerk de beelden naar wat ik het in het echt heb gezien, niet naar iets wat ‘mooier’ of ‘dramatischer’ is.