Waar is Ollie?

We hadden het van te voren niet gedacht, maar we stonden met veel plezier tweeënhalve week op één plek. We deden drie keer mee met de ‘kipavond’ – waar wij loempia’s aten – , maakten furore bij de pubquizz, jamden met opa Leo op gitaar en Petr uit Tsjechië op cajon, spraken met Annet  – die doodziek is en haar laatste reis maakt – , leerden van alles over Spaans vastgoed – nee, geen plannen -, zagen de amandelbomen steeds verder in bloei komen en verhuisden halverwege ons verblijf dertig meter verder naar een plek met meer zon.

Ons rondje liepen we veertien keer en elke keer was het weer anders. Vanavond was voorlopig even de laatste keer. Op driekwart van de ronde stond vanavond midden op de weg een hond van onbekende oorsprong, kilo of 45, kop tot heuphoogte ons aan te kijken. Nu zijn we beiden niet zo benauwd voor (grote) honden, maar Spanjaarden gaan wat anders om met hun honden en we waren al gewaarschuwd voor ‘een grote witte hond die mensen aanvalt’. Lang verhaal kort, het beest sprong vrolijk tegen ons op, maar deed geen vlieg kwaad. De rest van de route liep hij met ons mee naar de camping. We dachten er even een nieuwe vriend bij te hebben, maar even later – nadat hij bij alle andere gasten was langs geweest – waren we hem weer kwijt. 

Morgen vervolgen we onze weg verder richting het zuiden. Over iets minder dan een week hebben we er voor vier weken maar liefst negen nieuwe vrienden bij: twee honden, twee katten en vijf kippen. Wij gaan ons over deze vrolijke beestenbende ontfermen, terwijl de reguliere verzorgers op familiebezoek zijn in Nederland. Ook leuk, in die vier weken nemen we ook deel aan een vierdaagse jazz workshop in de buurt van Malaga.