Waar is Ollie?

Een paar weken geleden spraken we met een Nederlands stel (vanwege privacy noemen we ze even niet bij naam) af dat we voor een paar weken op hun huis zouden passen. Een week geleden kwamen we, nadat we Ollie over supersteile bergweggetjes hadden moeten sturen, aan op hun erf. We werden vrolijk welkom geheten door de honden, katten, kippen en zoontje Max.

De dagen er na speelden we met Max en z’n vliegtuig, kregen instructies voor de dieren, aten samen en leerden meer over het best wel pittige bestaan op de Campo; het Spaanse platteland. Er is hier stromend water, maar het komt uit een tank, kost een vermogen en is niet drinkbaar. Al het drinkwater wordt in jerrycans beneden in het dorp bij een fontein gevuld. Wil je ‘even’ naar het dorp, rij je over knettersteile weggetjes, bonkend over stenen en kuilen. Stoken gaat op een houtkachel en ook hout is schaars. De groentetuin kost enorm veel tijd, maar levert vooral in het voor- en najaar heerlijke groente op. De kippen zorgen voor eieren.

Max, vijf jaar oud, nam ons mee op een wandeling door de bergen. Klein als hij is, weet hij al precies welke bloemen hij kan eten, waar je het mooiste uitzicht hebt en hoe je weer thuiskomt vanaf het huis van de buren. De honden Bobbie (7) en Flos (12), beste vrienden van Max, liepen met ons mee. Bobbie is een hond van het type ‘altijd druk’ en Flos is een grote, ontzettend lieve Spaanse jachthond die aan het laatste deel van haar leven begonnen is.

Later meer over deze bijzondere plek.