Waar is Ollie?

It don’t mean a thing, precies. Duke Ellington had het niet beter kunnen zeggen. De afgelopen week deden we mee aan een internationaal jazz seminar in Cartema, dertig minuten down-hillen vanaf ons oppashuis. Het kwam allemaal heel toevallig zo uit en deze kans wilden we niet mislopen.

Als er één ding is dat we missen uit Nederland is het samen muziek maken. We speelden samen tweewekelijks in ons eigen jazzcombo en ik (Joeri dus) speelde elke week op de maandagavond in een tweetal andere jazzcombo’s. Heel veel muziek dus.

We dompelden ons onder in de lessen, leerden nieuwe manieren van improviseren en raakten geïnspireerd om zelf weer meer te gaan spelen. Van gitarist Rale Micic leerde ik om bepaalde ingewikkelde zaken te versimpelen om ze sneller in je muzikale vocabulaire op te kunnen nemen. Anita’s docente Sara Dowling wist elke deelnemer in no-time haarfijn te analyseren, kreeg iedereen aan het huilen en kon echt – hoe ze het deed snappen we nog steeds niet – het beste in iedereen naar boven te halen. Ze stond te dansen, imiteerde vliegtuigen en pendules, leerde mensen gapen, babygeluiden maken en gaf zo ongelofelijk veel dat we ons afvroegen of ze aan het einde van de dag überhaupt nog op haar benen kon staan. “Music is about sharing”, zei ze. Wat een ongelofelijke prachtvrouw. O ja, we mogen bij haar langskomen. Wordt vervolgd dus.