Waar is Ollie?

We waren het eigenlijk niet meer van plan. Helemaal naar het noorden tuffen, zou veel tijd én brandstof kosten. Maar Hans, de storm die Scandinavië nu al een week in z’n greep houdt, dacht daar anders over. Extreme neerslag zou tot grootschalige overstromingen kunnen leiden – en dat deed het ook -. Wij kozen eieren voor ons geld en reden in drie dagen naar Jokkmokk, net boven de poolcirkel. Daar zou Hans namelijk niet komen.

Met Jokkmokk hadden we nog een appeltje te schillen. Niet met het dorp, maar met de omgeving. In 2016, tijdens onze vijf maanden lange tocht door Noorwegen en Zweden, waren we hier ook al, maar reden we – achteraf gezien – te snel terug naar het zuiden. En zo misten we een aantal interessante kano- en wandelmogelijkheden. Dankzij Hans halen we die nu alsnog in.

De eerste tocht is alweer in de pocket: een driedaagse trektocht door Stora Sjöfallet over het Kungsleden. Geheel over gemarkeerde paden om er een beetje in te komen. Drie maanden buffelen in de sportschool sorteerde resultaat, want deze veertig plussers liepen relatief gemakkelijk de berg op, met een rugzak van zestien kilo achterop. We stonden op twee verschillende prachtige plekken, vlakbij water. We zagen rendieren en roofvogels en de eerste gele blaadjes aan de berken zijn alweer een feit. De zomer is hier kort. Heel kort.

We scherpten onze kaart en kompasvaardigheden weer een beetje aan. Worstelden even met de tent – die we pas sinds vorig jaar hebben – , maar inmiddels zetten we die ook weer met onze ogen dicht bij windkracht negen op. Als het moet. De komende dagen valt er hopelijk wat te peddelen, daarna moet er even gewerkt worden en daarna staat een serieuze tocht in Sarek op het programma. In deze laatste wildernis van Europa zijn geen paden, geen bruggen en moet je al je problemen zelf oplossen.