Waar is Ollie?

Het buitensportseizoen in Zweden zit er voor ons op. Volgende week varen we van Göteborg naar Kiel. Per ferry welteverstaan, niet per kajak.

Afgelopen week pakten we nog één keer onze slaapzakken, matjes en merinowollen shirts in voor een rondtocht door nationaal park Fullufjället. Ook hier waren we al een keer eerder geweest, maar toen lag er zoveel sneeuw dat het bij een kort avontuur bleef.

Het is inmiddels echt herfst hier in Zweden en ’s nachts vriest het af en toe een paar graden. Een stevige donsjas en dikke slaapzak zijn inmiddels een must voor meerdaagse tochten. Bovendien worden de dagen in rap tempo korter en wordt er dus veel tijd in de tent doorgebracht. Het voordeel is dat het park vrijwel uitgestorven is. Voor Anita, die last heeft van haar gewrichten met kou en vocht, zijn deze omstandigheden de grens van wat nog comfortabel is.

Fullufjället heeft verschillende gezichten: een vrijwel kale hoogvlakte met hier en daar een dappere dwergberk, moerasachtige gebieden rondom kleine meertjes, maar ook bossen in de dalen. Aan de bovenkant van het Gördalen liepen we ineens een landschap in dat zomaar uit Lord of the Rings had kunnen komen. We verwachtten elk moment aangesproken te worden door een pratende boom.

We maakten in drie pittige dagen onze ronde af, droogden de spullen (voor zover dat lukt in een bus) en nu zakken we langzaam af richting het zuiden. Over een paar dagen zien we onze Noors/Zweedse en Nederlandse vrienden weer en daarna is het een lange weg naar Göteborg.

De komende weken zullen in het teken staan van vrienden, familie en vooral heel veel muziek. Met ons jazzbandje hebben we een tweetal optredens gepland en de eerste week in Nederland zijn er meteen al drie repetities ingelast. Waar nu ruggen en knieën protesteren, zullen straks stembanden en vingers bezwaar maken tegen de gevraagde inspanning, maar we hebben er onwijs veel zin in.

Zweden: bedankt, je was fantastisch en we gaan je missen.