Waar is Ollie?

We zouden drie weken in Nederland blijven, maar dat werden er om allerlei redenen acht. Werk, muziek, sociale dingen, een APK die we over het hoofd hadden gezien, toch nóg een vertoning van de - al zeggen we het zelf – behoorlijk succesvolle documentaire, ga zo maar door. Het was eigenlijk wel prima. Vlak voor de kerst stapten we toch maar weer eens in onze oranje Ollie om allesbehalve plankgas richting de zon te rijden, want Nederland is leuk en aardig hoor, maar wat een allemachtig beroerd weer hebben we gehad.

Inmiddels zitten we na drieënhalve dag rijden ter hoogte van Valencia. Ondanks dat we een jaar geleden precies hetzelfde stuk reden – maar dan in iets meer tijd – lijkt het nu veel langer. Vooral Frankrijk is een eind zonder eind. Maar goed, verstand op nul, goed vrachtwagentje uitzoeken dat precies hard genoeg rijdt en niet om de haverklap de helft van de vluchtstrook meeneemt, en rijden maar. En zo tuften we op één tank heel Frankrijk door en hadden we 17 liter diesel over.

Dat eerste moment dat je, met je rits open, even in de zon kunt staan, hadden we al in Zuid-Frankrijk. En nu in Spanje is het uiteraard nog wat warmer, zonniger, pak-hem-beet anderhalf uur later donker en de wijn en diesel zijn een stuk beter te betalen dan in Nederland.

Niet alles zit mee helaas: ons achterraam blijkt niet meer helemaal waterdicht te zijn. Waarschijnlijk moet er even een nieuw kitrandje in. Aangezien we de komende maanden weinig regen verwachten, lossen we het op met een rolletje ducktape en dan komt de echte reparatie wel in Nederland. Mocht het nou echt nodig zijn, zoeken we een Spaanse camperboer die het probleem kan oplossen.

Vanaf overmorgen zitten we voor een weekje op een door Nederlanders gerunde camping waar we begin dit jaar ook al vertoefden. Met een beetje mazzel vieren we dus oudjaar met oliebollen.