Waar is Ollie?

We hadden er zeven dagen voor nodig om in de provincie Murcia te komen en we vroegen ons regelmatig hardop af of we dat nu de moeite (en de diesel) waard vonden. Maar na een week in de zon tussen de palmbomen en cactussen te hebben gebivakkeerd, is die reis alweer snel vergeten.

We zitten hoog en droog (ja echt, het heeft hier, je leest het goed, ruim anderhalf jaar niet fatsoenlijk geregend) in de bergen en maken elke dag een wandelingetje, spelen een beetje gitaar, wassen twee keer per dag een paar borden en vorken af, maken praatjes met de buren en kijken ’s avonds op de iPad, liggend op bed, een film op Netflix.

Helemaal zorgeloos is het bestaan hier helaas niet, want Anita heeft – nondeknetter nog aan toe – weer last van haar chronische darmaandoening. En dat betekent helaas bloedprikafspraken in een naburige stad, ziek zijn van de bijwerkingen van de medicijnen en niet in de zon mogen liggen. Omdat dat laatste, oppervlakkige mensen als we zijn, toch zo ongeveer het doel van deze trip was, lijkt de hele excursie een beetje in het water – wat ze hier dus niet hebben – te vallen, maar, zo vindt Anita zelf, in de zon lopen met een jas aan en een pet op is nog altijd beter dan in de regen lopen. En zo is het.