Waar is Ollie?

Ja, dan weet je het al wel natuurlijk. De klachten werden erger en behandeling in Spanje bleek enorm lastig. Ondanks de enorme hulp van iedereen om ons heen op de camping (waarvoor nogmaals dank) is het ongelofelijk lastig om niet in je moedertaal te kunnen spreken over je aandoening. Onze vriend Martijn (tevens huisarts, dus weet waar hij over praat) drukte me op het hart dat we niet in een situatie willen komen waarbij we in Spanje een belangrijke beslissing zouden moeten nemen over eventuele chirurgische ingrepen. We moesten gewoon terug naar Nederland. Vliegen was geen optie (dan moet je toch minstens een half uur je wc-bezoek kunnen uitstellen), dus het werd 2200 kilometer terugrijden met ons eigen toiletje aan boord.

Tijdens de reis werden de klachten al minder. Dat was mooi. Inmiddels zijn we diverse afspraken verder en is er een nieuw behandelplan opgestart. Chirurgische ingrepen zijn gelukkig niet aan de orde. Met een beetje mazzel kunnen we over een paar weken weer weg, met een tas vol medicijnen.

De aandoening van Anita is wel iets waar we mee moeten leren leven. In het buitenland behandeld moeten worden is één ding, maar met een rugzak van 15 kilo eerst nog een week moeten lopen, voordat je überhaupt bij je bus bent, is een ander ding.

Trouwens, wel koud hier zeg…