In Zweden hebben we inmiddels al heel wat rondgetuft met ons busje, maar ook met de auto. Onze kennis van Noorwegen beperkt zich tot wat berggebieden in het midden van het land, de weg van Oslo naar het noorden en het gebied tussen Trondheim en de Lofoten. De hele zuidwestelijke kant van het land hadden we nooit gezien en die stond dus al even op het verlanglijstje. De zeekajaktraining in Ålesund en de trip door Denemarken maakte het niet meer dan logisch om dan vanaf Kristiansand dwars door dit fjordengebied richting het noorden te rijden.
En inderdaad, het gebied is prachtig. Elke keer dat je uit een bocht of een tunnel komt, ligt er weer een nieuw fjord met besneeuwde bergen in de achtergrond. We staken het Hardanger gebied over waar de sneeuw nog metershoog aan de kant lag en het niet warmer dan 5 graden was. Al haarspeldbochten rijdend, kom je vervolgens weer in een nieuw groen dal.
En toch vinden we het helemaal niks hier. Dat het autorijden hier een uitdaging zou zijn, dat wisten we. Na de zoveelste keer een bochtje achteruit te moeten rijden op zoek naar een of twee centimeter meer asfalt zodat die vrachtwagen er wél langskan, dat is ook nog tot daar aan toe. Maar ondanks de lage bevolkingsdichtheid is er hier nauwelijks ruimte: de bergen zijn hier zo steil dat in de dorpen de huizen op elkaar gepakt staan als ware het een Oostenrijks bergdorp. Dat, en het feit dat er hier duizenden en duizenden campers rondrijden, maakt het nagenoeg onmogelijk om een plek voor de nacht te vinden, tenzij je op een van de doorgaans troosteloze campings wilt staan. En juist dat rustig naast een meertje wakker worden, misschien een eindje peddelen, naast je bus douchen, dát vinden we nu zo fijn aan het noorden.
Het zuidwesten per camper is niet aan ons besteed. We missen de ruimte van Zweden. Begrijp me niet verkeerd: voor trektochten te voet is ook dit gebied een walhalla, maar als het puur om het camperen gaat, werkt het hier niet voor ons.
Waar is Ollie? 
Plaats een reactie