Waar is Ollie?

Anita werd wat sneller tante dan de bedoeling was. Met lichte spoed werd de tweeling gehaald en met grote spoed pakten we de bus in en reden we, net voordat we van plan waren om Fulufjället in te lopen, in 25 uur netto rijden (plus 4 uurtjes slapen) naar Nederland.

Baby’s met slangetjes en draadjes in couveuses is altijd even wennen, maar gelukkig gaat dat snel. Nog fijner is het dat ons neefje en nichtje het goed doen. Ze drinken, kijken ons af en toe aan met hun heldere oogjes en maken elke dag een stapje in de goede richting. We hopen dat ze snel naar huis mogen.

Anita blijft voorlopig in Nederland om te helpen met de baby’s en ik ga terug naar Zweden. Eind juni poets ik mijn wildwater-skills weer op en daarna heb ik een paar mooie solo-tochten gepland. We zullen elkaar vast heel erg missen, maar we zien elkaar sowieso weer in het najaar.