Waar is Ollie?

Na twee weken in Nederland te zijn geweest, rijd ik met Ollie richting Dala Floda in de Zweedse provincie Dalarna om de eerder geboekte wildwater-training te volgen. Anita blijft achter, want haar hulp is de eerste weken met de baby’s hard nodig.

De cursus is niet bepaald voor watjes. Met toch al wel de nodige wildwater-ervaring in de vingers, moet ik heel wat drempels over om mee te kunnen komen. Jezelf in een kolkende stroomversnelling laten omgaan, om vervolgens snel een keerwater in te zwemmen, is niet iets wat je zomaar even doet. Omdat ik alleen ben, vaar ik in een van onze rode solo-packrafts en die zijn eigenlijk ontworpen voor vlak (niet stromend) water. Maar ik hou vol en maak behoorlijke vooruitgang. Na drie dagen leg ik m’n packraft op z’n kant en stuur ik zonder peddel de keerwaters in. Met heel veel meer ervaring, nieuwe contacten en vertrouwen rij ik op de laatste dag richting het westen.

In Fulufjället, inmiddels een bekende naam bij de vaste lezers, heb ik een rustige tocht gepland om er weer even in te komen. Tussen de vreselijk weerbarstige en talrijke muggen maak ik een aardige driedaagse tocht. Overdag is het redelijk droog, ’s nachts regent het pijpenstelen. Fysiek gaat het me redelijk makkelijk af, ondanks de toch nog pittige rugzak van 15,5 kilo. Mentaal is het echt even wennen om alleen te zijn. Waar ik in de bus nog wat afleiding heb, is dat buiten in de bergen echt anders.

Inmiddels ben ik er bijna van overtuigd dat de volgende tocht een 115 kilometer lange trip door Jämtlandsfjällen wordt. Van dat gebied heb ik per slot van rekening ook nog maar een klein deel gezien. De rugzak wordt alleen dan wel een tikje zwaarder dan die 15,5 kilo…