Waar is Ollie?

Na het avontuur in Jämtlandsfjällen wilde ik eerst even uitrusten voordat ik aan een nieuwe tocht zou beginnen. Anita zou twee weken later bovendien in Oslo arriveren, dus verder naar het noorden toe reizen, was uitgesloten. Het leek me wel een aardig idee om weer eens een tochtje op het water te maken, dus ik reed op m’n gemak naar het Isteren meer, dat ten westen van het enorm grote Femunden ligt.

In de tussentijd kreeg ik te horen dat een van mijn opdrachtgevers, een producent van industriële meetapparatuur, had besloten om zelf een tijdschrift uit te willen geven. Of ik zin had om mee te helpen. En zo stond ik een paar dagen later aan het Isteren, waar het voornamelijk pijpenstelen regende, maar dat deerde me niet zo. ’s Ochtends zat ik achter de computer en ’s middags peddelde (en zeilde) ik over het meer.

Na een weekje verkaste ik richting Rondane, waar ik het patroon herhaalde, alleen het peddelen verruilde voor wandelen. Al met al had ik het prima naar m’n zin en ontmoette ik een aantal enthousiaste en sympathieke peddelaars en andere buitensporters. Eergister streek ik neer op een camping om m’n kleren en beddengoed eens grondig te wassen en nam ik voor het eerst sinds ruim een maand weer eens een warme douche.

Vanochtend wisselde ik ervaringen uit met de 19-jarige dochter van mijn Duitse buren, die net een solotocht door Dovrefjell had gemaakt. Zij had veel aan mijn tips met betrekking tot de uitrusting, ik werd erg blij van het feit dat er gelukkig nog negentienjarigen zijn die oprechte interesse in de natuur en de buitensport hebben.

Morgen haal ik Anita op en ik kijk er enorm naar uit om weer samen te zijn. Ik heb eten in de koelkast, een schoon bed en romcoms op de iPad. Ik bedenk me net dat ik alleen ben vergeten om thee te kopen, dus dat doe ik morgen onderweg nog wel even…