Na ruim twintig jaar met enige regelmaat in het Hoge Noorden te zijn geweest, hebben we dan eindelijk eens het noorderlicht mogen zien. Vroeger waren er nog geen handige apps die ons op dit fenomeen attendeerde en bovendien zijn we tijdens tochten ’s nachts meestal aan het slapen. Nu stonden we precies op het goede moment in een stikdonker bos en hadden we de luxe van de bus. Werkelijk prachtig! Vanaf nu gaan we er een wekker voor zetten als de omstandigheden goed zijn.
En nog leuker: we zijn weer met z’n 2en. Vandaag beginnen we aan een lange tocht, met klein voorbehoud voor Anita d’r buik. Die is helaas weer niet helemaal zoals het hoort.
Waar is Ollie? 
Plaats een reactie