Ollie is verkocht. Een rode Toyota RAV4 brengt ons nu waar we willen komen. We hebben bijna een half jaar in Nederland gebivakkeerd, waarvan de eerste zes weken bij de tweeling en hun ouders. Niet gedacht dat baby’s leuk zouden zijn (Joeri niet, Anita wel), maar we zijn beiden helemaal verknocht geraakt aan die twee schitterende boefjes. Alle cliches blijken gewoon waar te zijn.
Daarna volgden een paar maanden waarin we Anita’s ouderlijk huis klaar maakten voor de overdracht en het appartement van haar vader mee hielpen opknappen. Laten we het er op houden dat we weleens leukere periodes hebben meegemaakt.
We kochten voor de tweede keer een huis midden in het Drents-Friese Wold, maar trokken ons dit keer niet terug uit de verkoop. Als je in Nederland in het groen wilt wonen, geen miljoen euro op je bankrekening hebt en gemengde gevoelens hebt bij het gebruik van landbouwgif, blijven er maar heel weinig plaatsen over. We hebben dus een huisje en kunnen er op 1 mei in.
Tot die tijd zouden we een paar wintertochten in Zweden en Noorwegen maken op sneeuwschoenen en ski’s. Onze eerste tocht sneuvelde al vrij snel in (ja hoor) een storm. We zaten veertig uur gekluisterd in dit kleine tentje te wachten tot we weer weg konden en we hadden er beiden de pest in. Om wintertochten te kunnen maken heb je nog meer mentale reserve nodig dan bij een zomertocht en die ontbrak simpelweg.

We zijn het reizen zat. Dat klinkt misschien decadent, maar we leven inmiddels drie jaar uit kratten en tassen, slapen overal en nergens, hebben onze spullen op vijf verschillende plekken liggen en zijn altijd en overal te gast. De rek is er uit, de emmer is vol, het is mooi geweest.
Na tien dagen in Zweden te zijn geweest reden we met een stevige kater terug naar Nederland. We huren nu voor 2 maanden een huisje op een vakantiepark tot we ons eigen huis in kunnen. We kijken links en rechts naar opdrachtgevers en werk en verder doen we het vooral rustig aan. We lopen in het bos, zitten buiten in de zon een boek te lezen en we maken wat muziek. Behalve de fluitende vogels is het hier heerlijk stil. We beginnen Drenthe nu al te waarderen…
O ja, ken je nog iemand die behoefte heeft aan foto’s, vlijmscherpe teksten en promo-video’s? Onze spaarpot heeft een beetje een tikkie gekregen en we kunnen dus wel wat werk gebruiken.

Geef een reactie op René Reactie annuleren